|
|
- iz bırakmamaktır.
(bkz: iz bırakanlar unutulmaz)
- günü gelip öldüğümüzde çoğumuzun başına gelecek durum.o kadar da korkulmamalı belki de.
- akşam üstü oturdum yol kıyısına
düşündüm
ne kalacak bizden geriye
balkan yaylasından ve bozkırlardan
kafdağlarına giden şu bulut
biz yokken de vardı
çocukların şu gülen sarı feneri
ayışığı
ve ıssız balkonlarda
kırmızı biberlerle üzgün yaşlıları
aynı mandalda kurutan güneş
çayırda gölgeler bırakacak
dalgın yeryüzünden çekilirken
kalabalık çarşılarda tortusu
çökecek
tüccarın kanpazarından
mezarlığa taşıdığı paranın
değirmeni döndüren ter ırmağı
kuruyunca ardında tuz kalacak
ve bir anı, öfkeli işçilerden
sihirli kediler bir tekir şerit
olacak
ve bir çöl esintisi
dörtnala kaybolan arap atları
bir çavdar haritası çizecek
bozkırı terkeden tarla faresi
kuş tüyleri gökyüzünün camını
buzlu yazılarla donatacak
her şey değişiyor ama ne yapsak
duracak
tarihin uzun duvarı
taşlara kırmızı izler bırakan
ve aynı kıyıdan yürüyen köle
silecek kıralların adını
gene de karanlık dağ başlarında
yarın bir kin gibi hatırlanacak
kanlı soy ağacının dalları
kiraz ve kamıştan kavalımızın
sesleri
dağılıyor havada
bir kuyu ağzından geçiliyor gibi
rüzgar mor fistanlı zamanın
bu güzel şarkı da unutulacak
kıyımlar kanlar içinde
savrulurken yaşadığımız günler
bu soruyu mutlaka soracaksın
ne kaldı, ne kaldı bizden geriye?
onat kutlar
|
