|
|
- ateşböceklerinin hala görülebildiği zamanlar...masanın ucuna oturmuş sessizliği dinliyoruz... ertesi gün farklı bir yerde uyanacaksın,pencereden baktığında farklı bir dünya karşılayacak seni.
etrafına bakıyorsun ama kimseyle göz göze gelmemen lazım,buna dikkat ediyorsun . hayat hakkında pek bir şey bilmiyorsun . salgın hastalıklardan, depremlerden , kasırgalardan insanların öldüğünü söylüyor her sabah kapına bırakılan gazeten ama bu hiç ilgini çekmiyor. aklında syphon filter,resident evil... bir de rivaldo, figo, inzaghi, kluivert ...zaten kainat da onlardan ibaret.
o gece masada tek başına oturmanın anlamını öğreniyorum. sanki yarın erkenden kalkıp arabaların arasında maç yapacağız gibi. sabah kalkıyorum. dışarıda hiçkimse yok. eşyalar çıkarılıyor hızlıca dışarıya. ev boşken sanki misafirmişim hissine kapılıyorum. bize ait olan her şey evi çoktan terk etmiş. ben de arabanın arka koltuğuna atlayorum. el sallayanlara camdan bakıyorum. "yakında görüşürüz" diyorum hepsine.
gözümü açıyorum yeni yatağımdayım. aslında o kadar da yeni değil artık. bir sürü yeni insan tanıdım.en iyi arkadaşlarımın listesi şu an tamamiyle farklı. o gün arabadan el salladığım arkadaşlarımı bazen anımsıyorum. şimdi ne yaptıklarını düşünüyorum. birçok defa onları görmek için dönmeyi düşündüm ama bir türlü gidemedim. neden bilmiyorum ama bazen acı verse de insan unutmayı seçiyor. "kimse sonsuza kadar liste başı kalamaz"
bazen telefon çalıyor.annem eski mahalleden birileri ile konuşuyor. hemen yanına koşuyorum. "beni soran var mı? söylesene beni soran var mı?" diyorum. "yok kim soracak?" deyip beni başından savıyor.
çocukken sanki onları bir daha göremeyecekmişsiniz gibi geliyor ve bu sizi kokutuyor. büyüyünce ise onları bir daha göremeyebilecek olmanın normal bir şey olduğunu anlıyorsunuz. çünkü artık daha çok şey biliyorsunuz. herkesin yaşaması gereken bir hayatı var ve de peşinden koşmak zorunda olduğu bir şeyleri. bir de salgın hastalıkların ve doğal afetlerin binlerce insanı öldürdüğünü de artık anlamışsınız...hem rivaldo formam da olmuyor artık. bana o günlere dönmenin imkansız olduğunu hatırlatıyor . yıllar geçiyor..."ne kadar hızlı üflersen üfle o mumları dilediğin o şey asla gerçekleşemez"
not:inzaghi hala milan'ın forveti ve hala gol atıyor. bu hayat gerçekten de çok garip
|