her ergenin ergenlik döneminden önce dinlediği şarkıcılardan utandığı bir dönem olmuştur. çocukluk tabi, gerizekalılık had safhada.
ergenlikten önce oturmamış müzik zevki yıllar sonra bile karşına çıkar insanın. çocukluk arkadaşınız " aa hani biz senle yıldız tilbe dinliyorduk eki eki" der. ama siz artık rockçısınız tabi. lanet olsun gitti tüm karizma.
ya da çocukken gökhan özen dinleyen birisinin şimdi rockçı olduğunu düşünürsek. aman tanrım! rezilliğe bak.
" aa senle az gökhan özen dinlemedik"
ahanda bitilen an tam olarak budur. şimdilerin rockçısı bir zamanlar gökhan özen dinliyormuş. vay anam. bitti kız, şimdi kendine köprü seçiyor sanırım atlamak için.
küçüklük işte. insanın gerizekalı olduğu yıllar. takmamak lazım. ben teoman dinliyordum, hala dinliyorum. istikrarlıyım en azından. zamanında gökhan özen dinleyen rockçı gördüm ya. ahaha salak.
aslında utanmaya gerek olmayan bir durumdur. çocuksun çünkü. haşuna gitmiş olabilir o zamanki müzik "kriterlerine"(!) göre. kocaman adam olup da hala dinliyorsan o "tuhaf şeyleri" o zaman utanmak gerekir asıl.
misal yonca evcimik.. sabaah sekiz onbeş vapurundaa onu gördüm karşımdaa.. utanmıyorum arkadaş. daha iyisi vardı da biz mi dinlemedik. misal 65daysofstatic o zaman olsaydı seve seve dinlerdim ben. tayfun vardı, mütemadiyen nezle gibiydi adam. sesi daha doğrusu. dinledim mi? evet dinledim. kayahan'ın kızı besteyle sevgili olduklarını bile biliyodum hatta bi ara evlendilerdi yanlış hatırlamıyorsam. nedir yani? ayrıca utanmamak için şöyle de düşünülebilir ; o dinlenenler şimdi duyulduğunda "lan ne günlerdi lan" dedirten şeyler. bilmeyen biri varsa ortamda süper şekilde toplu halde dışlanabilir o kişi mesela. olumsuz düşünmeyin. bardağın yarısı dolu canlar.
hem söyleyin hangimiz küçükken yoncimiğin bi el alında bi el kasıkta aşağıya doğru kıvrılmalı dansını yapmadık?(yapmayan arkadaşlardan şimdiden özür diliyorum tabi. lafın gelişi bu.)
on yıl sonra hepsi kızlarını evlenip çoluk çocuğa karışmış,ismail yk'yı almanya'da kendi halinde bir tüccar,cankan'ı birbirleriyle kavgalı bıçaklı görecek olan bünyenin yaşayacağı utançtır.
kayahan'ın damadı tayfun. saksafonuyla meşhur olmuştu. epeyde yakışıklı geliyordu insana o zamanlar. ama şimdiki rezilliklerini görünce utanıyor insan. mistik güçleri olduğunu falan iddia ediyor. ama ne yazık ki geçmişte kaldın tayfun.
her insanın yaşadığı default bir hayat tecrübesidir.
bakın aramızda kalsın, ben çok pis çelik dinlerdim. evet bildiğimiz çelik. ilk bir kaç albümü ilk günden edinip, 7/24 çelik dinlerdim. bütün şarkılarını ezberden icra ede ede okula bile giderdim. bi allahın kulu da birader senin aklın başında mı, neyin peşindesin demedi bana. hatta benden görüp çelik' e başlayan arkadaşlarım vardı. (bu arada hepsinden özür dilerim). bir gün yine kafama çelik bandanası takmış evde çelik dinliyorum. "dongi dongi dongi doooon" adlı eserle kendimden geçip, çeliiiiiiiiiiiiiik diye çığlık atıyordum. bir an kendi kendime, ulan bu şarkının sözleri biraz anlamsız değil mi lan dedim. dongi dongi don ne demek ulan? o an çelik' i bıraktım. ilk haftalar çok zor geçti. sinirli, gergin bir insan oldum. bırakamazsın diyenler, doktor kontrolünde daha sağlıklı olur diyenler, çelik bandı al öyle bırakanlar var diyenler... şimdi çok huzurluyum. çelik' i bıraktığınızda ilk 1 günde kalp atışlarınız normale dönüyor, 1 hafta sonunda kulaklarınız bayram ediyor daha iyi duymaya başlıyorsunuz, ve 5 yıl sonunda vücut, çelik' in etkilerini tamamen atıyor. daha önce hiç çelik dinlememiş insanla aynı oluyormuş.
ibrahim tatlıses'i utandırmıştır çünkü kendisini daha küçükken ibrahim tatlıses dinlemiş kaset yapmıştır. ha ben utanmam ne küçükken ne büyüdüğünde dinlemedim kendisini. gerçi 117 bölüm dizisini izledim ama...
burhan çaçanın aşkımız olay olacak parçasını, hissederek, inanarak dinlediğim dönemlere gitmene neden olan konudur. çok inanmıştım be. ergenliğin başından sonuna bu şarkıyı dinlediğim için başka utanılacak vukaatım yoktur. yıllarca bu şarkı. geçen günlerde bir yerden buldum indirdim ne bok yemişim ben acaba diye merak edip, bir ergenliği nasıl harcamışım onu anladım.
annem yaptığı keşfi matah birşey sanarak birkaç hafta önce bana seden gürel'in bum bum bum şarkısında nasıl delice hoplayıp zıpladığımı hatırlattı...birden gözlerim karardı, o kocaman beyaz şapkayı hatırladım,o komik elbiseyi,o anlamsız şarkıyı...
boşuna hafızanı yoklama 90 ve üstü doğumlu yazar istesende hatırlayamazsın...o yüzden bu kadar rahatsın...
lisede deli gibi michael jackson ve george michael hayranı olan bir arkadaşımız vardı. onları dinlemeden yapamıyacağını söylüyordu, böyle danslarını taklit etmeler saçını benzetmeye çalışmalar falan. bir süre sonra george micheal'ın ibne olduğu iddiaları ortaya atıldı, bazı fotolarla falan olay iyice ortaya çıktı , akabinde micheal jackson'ın da sübyancılık suçundan tutuklanması bu arkadaşı ilerleyen dönemde koyu bir cengiz kurtoğlu fanı haline getirdi. en son gördüğümüzde "ulan kahpe felek kimden feyz alsak seksomanyak çıkıyor, bu adamda kırık çıkarsa kendimi operaya vericem şerefsizim" diye sayıklıyordu.
backstreet boys adlı grubun o zaman ki tüm albümlerini almış, defalarca dinlemiş birisi için * normal olabilecek bir utanma halidir.
utanılmamalıdır. cd leri raftan indirip üzerlerinde ki tozları temizlemek gerekebilir. temizlerken
- ne çok zaman geçmiş be..
gibi düşüncelere gark olunabilir. evet.
aslında çok saçma ve yersiz bir durumdur. zaten küçüksün. erkeksen düyayı futbol topuna kızsan da bir gün barbilerin gibi olacağını düşünüyorsundur büyük ihtimal. o günlerde ne popülerse, ne dönüyorsa radyoda televizyonda mevburen onu dinliyorsun. onları ezberliyorsun. çünkü çocuksun. şimdi dönüp bakınca ben 27 yasıma gelmişim, ve küçükken dinlediğim ya da dinlemek zorunda kaldığım ya da o günlerde milyonlarca cocuğu zehirleyen adamlar aradan bunca yıl geçmesine rağmen hala piyasadalar. bence utanılacak birşey yok. onlar utansın hala var oldukları için.
evet, fazlasıyla yaşadığım durum. utanmayacaksın da ne yapacaksın. burak kut dinlerdim ulan ben. hatta küçükken gidip kasedini almıştım izmir fuarda.
hiç umutmam, babam elimden tutup götürdü. standın önünde durduk, "ablası biz bi burak kut kasedi alacağdık." dedi babam. "ama kalmamış" diye cevap verince abla, benim omuzlarım düştü, boynum büküldü, depresyona girdim. allahım, bu benim için büyük bir üzüntü kaynağıydı. bir daha hayatımda hiç burak kut dinleyemebilirdim. tam ağlayacaktım ki, "aaa burda bi tane var ama kenarı kırık." dedi. "alalım alalım alalım" diye fuarı birbirine kattım. ee tabi, sonuç olarak o kasedi aldım. eve gidince dinlemişimdir herhalde. beynim niyeyse o kısımları silmiş.
neyse efendim, daha da ilginci geçenler de o kasedi buldum ve bir daha dinlemeye karar verdim. sonrası önemli değil.
"benimle oynama
söyledim sana
şansını zorlama
uğurlar olsun"
ehem öhöm, şarkı güzel değil; hoşuma da gitmedi tekrar dinleyince, öylesine yazdım.
müzik adına düşününce utanmamalıyım dediğim bir düşünce. ortaokulda bir dönem aşkın nur yengi dinlerdim, ama güzeldi şarkıları. yine aynı dönem dr. alban, army of lovers ve ice mc dinlediğim zamanları da kapsar. aşkın'ın nesi kötü derseniz o dönemlerden kısa bir süre sonra kulaklarımı glam rock, hard rock, thrash metal, nwobhm*, death metal aldığını söyleyince neyi kastettiğimi anlarsınız..
ilkokulda atilla taş, tarkan, spice girls filan dinlediğimi hatırlıyorum. gerçi tarkan o zaman kaliteli pop şarkıları yapardı, ona lafım yok bak, şımarık şarkısının olduğu albüm iyiydi.
çok normal olan bir durumdur. şu an yaş 32. bizim çocukluğumuz arabeskin en popüler zamanlarıydı. söylemeye de yazmaya da utanıyorum ama isminin önünde küçük olan tüm şarkıcılar*, bergen*, burhan çaçan, coşkun sabah, ibrahim tatlıses, orhan ve ferdi babalar...ne günlerdi. çocukluğumuz acılar içinde geçti o şarkılar yüzünden. şarkı isimlerine bakacak olursak daha iyi anlaşılır bizdeki sendrom; bergen:ben acılar kadınıyım, emrah: ben acılar çocuğuyum, ibo: ben insan değil miyim? bunlar ne allah aşkına!!