|
|
- küçücük bir çocuktu aliş. ilk defa ve hazırlıksız geldiğim bi kasabada pijamalarını paylaşmıştı benimle ağlayarak. sonra kendi isteğiyle koltuğunu paylaştı . beraber çizgi film seyredip uyuyakaladığımız bir bahçe koltuğu. üstümde onun pijamaları.
anlamını bilmiyordum ama alevi diyorlardı diğerleri onlara. öyleyse alevi kötü bişey olmasa gerekti. pijamalarını paylaşabilirlerdi, bisikletlerini, uykularını..
bugün dolmuşta yanıma oturdu aliş. hiç değişmemişti yüzü. topuklu ayakkabıları olan kızı hiç benzetememiş olmalı pijamalarını giyen ufaklığa.
ifadesizdi yüzü. benimse koltukta yerleşemediğimiz günlere ithafen dilimin ucuna gelen söylenememiş bir cümle 'aliş yer değiştirelim mi?'
- (bkz: fadiş)
|
